การศึกษา เริ่มมีขึ้นนานมาแล้วก่อนที่จะมีโรงเรียนในยุคโบราณผู้คนสอนเด็กๆของพวกเขาในสิ่งที่พวกเขาจำเป็นต้องรู้เพื่อการมีชีวิตรอด
โรงเรียนแห่งแรกที่สุดที่เรารู้ถูกพบในเมโสโปเตเมียและอียิปต์ ประมาณ 2000 ถึง
1000 ปี ก่อนคริสตกาล ระบบของการเขียนที่สอนในโรงเรียนเหล่านี้ยากมาก และคนส่วนใหญ่ไม่เคยเรียนการเขียนเลย
จะมีก็เฉพาะคนที่เป็นเสมียน ซึ่งจะได้รับความเคารพอย่างสูง
สำหรับผู้ที่มีความเชียวชาญในการเขียนจดหมายและทำบัญชีให้คนอื่นนั้นจะได้รับค่าจ้างอย่างงาม
ในอียิปต์
มีการจัดการศึกษาระดับสูงสำหรับชายหนุ่มบางคน ผู้ซึ่งต้องการเป็นนักบวช เจ้าหน้าที่การปกครอง สถาปนิก หรือแพทย์
ผลงานอันน่าทึ่งของวิศวกรอียิปต์โบราณยังคงมีให้เห็นในปัจจุบัน
คนในยุคโบราณอื่น
เช่น พวกฮิบรูมีประเพณีที่เกี่ยวกับการศึกษามาช้านาน
พวกเขาก่อตั้งโรงเรียนอย่างเป็นทางการขึ้นสำหรับเด็กๆ ไม่ว่ารวยหรือจน ก็จะได้รับการสอนภาษา
ศาสนาและประวัติศาสตร์ของชาวยิว
นี่อาจเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่การศึกษาอย่างเป็นทางการได้ถูกจัดให้เหมือนๆกันสำหรับคนรวยและคนจน เช่นเดียวกับโรงเรียนในยุคแรกอื่นๆ
แม้กระนั้นเด็กผู้หญิงก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าโรงเรียน
ในประเทศจีน การศึกษามีการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยจากยุคขงจื้อ(Confucius) ในปี 1900 เกือบทุกหมู่บ้านและเมืองมีโรงเรียนประถมศึกษา
ครอบครัวที่สามารถจ่ายค่าเล่าเรียนจะส่งเด็กผู้ชายของพวกเขาไปเรียนการอ่านและการเขียน
เด็กผู้ชายต้องท่องจำข้อเขียนยาวๆของนักปรัชญาจีนอีกด้วย
ที่นั่นมีโรงเรียนเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้นที่เปิดสอนต่อเนื่องจากระดับประถมศึกษานักเรียนที่มีความสามารถและมีจำนวนน้อยเท่านั้นที่จะได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะเด็กที่มีฐานะร่ำรวย การศึกษาของพวกเขาขึ้นอยู่กับพวกเขาเอง ถ้าพวกเขาเรียนรู้ได้มาก
พวกเขาก็จะสามารถผ่านการสอบซึ่งจัดโดยรัฐบาลของจักรพรรดิ
เด็กหนุ่มที่สอบผ่านก็จะกลายเป็นข้าราชการระดับสูง
ทุกคนจะได้รับอนุญาตให้เข้าสอบแม้ว่าจะมาจากครอบครัวที่ยากจนก็ตาม
หากมีความสามารถพอก็จะสอบผ่าน
ในประเทศอินเดียโบราณ
มีเพียงบางคนเท่านั้นที่สามารถปรับปรุงความเป็นอยู่ของเขาให้ดีขึ้นโดยผ่านการศึกษา
ประชาชนชาวอินเดียได้ถูกแบ่งเป็นชนชั้นหรือวรรณะต่างๆมาตั้งแต่แรก ส่วนยอดคือวรรณะพราหมณ์ และวรรณะต่ำสุดคือวรรณะศูทร
(หรือพวกที่ถูกห้ามสัมผัส หรือห้ามแตะต้อง) เป็นพวกที่ไม่มีสิทธิใดๆ วรรณะอื่นๆประกอบด้วย ทหาร พ่อค้า และชาวไร่ชาวนา ลูกชายของพ่อค้าสามารถสืบทอดการค้าของผู้เป็นพ่อ พวกเขาไม่สามารถยกฐานะตนเองเป็นทหารหรือพราหมณ์
และพวกเขาสามารถเรียนรู้สิ่งที่มีความจำเป็นสำหรับการประกอบธุรกิจเท่านั้น
แต่ไม่สามารถที่จะเรียนรู้สิ่งอื่นได้
มีเพียงวรรณะพราหมณ์เท่านั้นที่ได้รับการศึกษาอย่างสมบูรณ์ วรรณะพราหมณ์เรียนในโรงเรียนเป็นเวลา 12
ปีเรียกว่า “ปารีชาด
(Parishad)” ที่นั่นพวกเขาเรียนเกี่ยวกับศาสนาฮินดู บทกวี
ปรัชญา ดาราศาสตร์ และการแพทย์
การศึกษาในยุคกรีซโบราณ ประชาชนในโลกตะวันตกทุกวันนี้ต่างเป็นหนี้บุญคุณต่อแนวคิดของ
กรีซโบราณ เอเธนส์เป็นทั้งเมืองและรัฐที่ยิ่งใหญ่
เป็นจุดเริ่มต้นของอารยธรรมตะวันตก
ในขณะที่ชาวจีน ฮินดู และชาวฮิบรู ทั้งหมดถือว่าการศึกษาเป็นเสมือนวิถีแห่งการดำรงไว้ซึ่งประเพณีที่สืบทอดกันมา ชาวเอเธนส์โบราณกลับแสวงหาความรู้ใหม่ๆ
เอเธนส์มีรัฐบาลที่เป็นประชาธิปไตยเป็นรัฐบาลแรก
แม้ว่าผู้ชายที่เป็นไทเท่านั้นที่มีสิทธิมีเสียง ทาสและผู้หญิงจะถูกกีดกัน
แต่พวกเขาก็เป็นประชาชาติแรกที่มีรัฐบาลของพวกเขาเองและมีเสรีภาพในการคิด
ในเอเธนส์นั้นอุดมคติทางการศึกษาก็เพื่อเตรียมเด็กสำหรับเสรีภาพนี้ พวกเขาเชื่อว่าชายหนุ่มทุกคนควรจะเป็นผู้มีความรอบรู้ และควรจะพยามทำทุกสิ่งอย่างดีที่สุด ในโรงเรียนประถมเด็กผู้ชายเรียนการอ่าน
เขียน และร้องเพลง พวกเขาออกกำลังกายและเรียนชกมวย มวยปล้ำ กระโดดไกล กระโดดสูง
และขว้างจักรเช่นเดียวกับชนรุ่นก่อน พวกเขาเรียนรู้โดยที่มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่อยู่รอบๆตัวพวกเขา
เอเธนส์มีครูคนหนึ่งซึ่งเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในโลกนั่นคือ
โสกราตีส (470-399
ก่อนคริสตกาล)โสกราตีสไม่ได้สอนโดยการบรรยายให้กับนักเรียนของเขาฟังอย่างที่ครูคนอื่นๆทำ
แต่กลับตั้งคำถามที่ทำให้พวกเขาต้องคิด
เช่น รัฐบาลที่ดีเป็นอย่างไร? อะไรคือความแตกต่างระหว่างสิ่งที่ถูกกับสิ่งที่ผิด?
อะไรคือความแตกต่างระหว่างความสวยงามและความน่าเกลียด?
เมื่อนักเรียนคนหนึ่งตอบคำถามดังกล่าว
โสกราตีสก็จะถามคำถามต่อไปอีก
เทคนิคดังกล่าวเป็นที่รู้จักต่อมาว่า“วิธีของโสกราตีส” การทำเช่นนี้อย่างต่อเนื่องนักเรียนก็จะเห็นว่า
ข้อเท็จจริงของเขาผิด หรือข้อพิสูจน์ของเขายังไม่ชัดเจน
การสนทนาแบบพิเศษนี้คือสิ่งที่เรายังคงเรียกว่า “การสนทนาแบบโสกราตีส” ลูกศิษย์ของโสกราตีสคนหนึ่งผู้ซึ่งได้เจริญรอยตามเขา ชื่อพลาโต
ได้เขียนบันทึกบทสนทนาดังกล่าวเป็นจำนวนมาก
การศึกษาในเอเธนส์มีการเปลี่ยนแปลงบ้างในช่วง 300
ปีก่อนคริสตกาล เมื่อสาวกของพลาโต
(427-347 ก่อนคริสตกาล) และอริสโตเติล
(384-322 ก่อนคริสตกาล) ได้ก่อตั้งโรงเรียนในระบบ
เป็นสถานที่เด็กหนุ่มเรียนปรัชญา คณิตศาสตร์ ดนตรี ภาษา และวรรณคดี สิ่งเหล่านี้ยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่องในการให้การศึกษาแก่นักเรียนต่อไปอีก
100 ปี แม้ว่าภายหลังเอเธนส์ได้ถูกยึดครองแล้วก็ตาม
โรงเรียนประเภทอื่น
ที่เรียกว่า โรงเรียนสอนศิลปะการพูด ก็ได้กลายเป็นที่นิยมในเอเธนส์ จุดประสงค์หลักของโรงเรียนดังกล่าวคือสอนการพูดในที่สาธารณะ
นักเรียนส่วนใหญ่ยังได้เรียนปรัชญาและวรรณกรรมด้วย
โรงเรียนของโรมันโบราณ ชาวโรมันพิชิตชาวกรีซในสนามรบเท่านั้นแต่ในห้องเรียนชาวกรีซกลับเป็นผู้พิชิตชาวโรมัน
ก่อนที่โรมันจะมีอำนาจและอาณาจักรที่กว้างใหญ่ไพศาล
พ่อชาวโรมันสอนลูกของเขาในสิ่งที่เขารู้ สิ่งนี้อาจจะประกอบด้วยบางส่วนที่เกี่ยวกับการอ่าน
การเขียน และการค้าขาย รูปแบบง่ายๆของการศึกษาได้ก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างมากมาย ประชาชนชาวโรมันเริ่มมีทาสชาวกรีซ ทาสชาวกรีซจำนวนมากมีความรู้ที่ก้าวหน้าดีกว่าผู้ยึดครองชาวโรมัน พวกเขาเริ่มสอนเด็กๆของเจ้านาย ทาสที่เป็นครูบางคนได้ปลูกฝั่งแนวคิดเกี่ยวกับอิสรภาพของพวกเขา และพวกเขาได้ก่อตั้งโรงเรียนขึ้นที่ไหนก็ตามที่มีกลุ่มเด็กผู้ชายให้สอน
ในลูดัซ
โรงเรียนประถมศึกษาของชาวโรมัน
เด็กผู้ชายและบางครั้งเด็กผู้หญิงเรียนอ่าน เขียน และวิชาคณิตศาสตร์
โรงเรียนมัธยมศึกษาสำหรับเด็กผู้ชายเท่านั้น ครูถูกเรียกว่า “Grammaticus”และโรงเรียนนั้นเป็นที่รู้จักในนาม
“Grammar Schools “หรือ “โรงเรียนสอนภาษาโบราณ” นักเรียนเรียนภาษากรีซเช่นเดียวกับเรียนไวยากรณ์ภาษาลาตินและวรรณกรรม
ชาวโรมันก็มีโรงเรียนสอนศิลปะการพูด
ซึ่งลอกเลียนแบบมาจากชาวกรีซ “rhetor” หรือครูได้พยายามฝึกนักเรียนของพวกเขาให้เป็นผู้เชี่ยวชาญในการโต้วาที การใช้เหตุผล กฎหมาย และการพูดในที่สาธารณะ
เจตนาดั้งเดิมของโรงเรียนดังกล่าวก็คือการเตรียมเด็กหนุ่มสำหรับเป็นผู้นำทางการเมือง
แต่หลังจากที่โรมันได้เปลี่ยนจาก “สาธารณรัฐ” เป็น “จักรวรรดินิยม”แล้ว การฝึกอบรมเพื่อเป็นผู้นำทางการเมืองเกือบจะใช้การไม่ได้ โรงเรียนสอนศิลปะการพูดในยุคหลังจากเป็นจักรวรรดินิยม
สอนเด็กหนุ่มให้พูดและเขียนอย่างสละสลวย แต่สอนอย่างอื่นเล็กน้อย
เยาวชนชาวโรมันจำนวนมากไปยังประเทศกรีซเพื่อเรียนในระดับอุดมศึกษา
แม้ว่าในการสงครามนั้นโรมันจะพิชิตกรีซ แต่การศึกษาของกรีซกลับเจริญเติบโต ห้องสมุดที่ใหญ่ที่สุดในยุคโบราณอยู่ที่อเล็กซานเดรีย เมืองที่กรีซปกครองอยู่ในที่อียิปต์
ในเอเธนส์และโรเดซมีการเรียนวิชาครูปรัชญา สถาปัตยกรรม แพทย์ศาสตร์
และวิทยาศาสตร์แขนงอื่นๆ
โรงเรียนในยุคกลาง
ยุโรปและดินแดนที่อยู่รอบๆทะเลเมดิเตอเรเนี่ยนทั้งหมด ล้วนเป็นหน่วยหนึ่งภายใต้การปกครองของโรม ถนนทุกสายล้วนเชื่อมต่อไปยังจักรวรรดินิยมโรมัน
ที่นั่นมีภาษาราชการภาษาเดียวคือภาษาลาติน และมีกฎหมายเดียว ประชากรส่วนใหญ่สามารถอ่านและเขียนได้
เมื่อจักรวรรดินิยมโรมันล่มสลายลง
ความเป็นเอกภาพนี้ก็ถูกทำลาย โรงเรียนจำนวนมากปิดตัวลง
ในช่วงเริ่มต้นของยุคกลางมีคนเพียงไม่กี่คนที่ได้รับการศึกษาในระบบ
แม้กระทั่งกษัตริย์ก็เป็นผู้ที่ไม่รู้หนังสือ (อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้)
ผู้นำทางศาสนาก็เริ่มหนีห่างจากโรงเรียน
พวกยิวซึ่งตั้งรกรากอยู่ในอิตาลี ฝรั่งเศส สเปน
และแอฟริกาเหนือได้เริ่มเปิดโรงเรียนเพื่อสอนเขียนอ่านภาษาฮิบรูแก่เด็กๆของพวกเขา และเพื่อให้เข้าใจคัมภีร์ทัลมูด(Talmud) ซึ่งเป็นคัมภีร์ว่าด้วยกฎหมายของยิว
โบสถ์ของคริสเตียนก่อตั้งโรงเรียนในโบสถ์และวัดทั่วทวีปยุโรป.
ที่โรงเรียนโบสถ์ในยุโรปตะวันออก
นักเรียนเรียนภาษากรีซ ส่วนยุโรปตะวันตกพวกเขาเรียนภาษาลาติน โดยไม่สนใจว่าพวกเขาจะพูดภาษาอะไร
ด้วยเหตุนี้ประชาชนที่ได้รับการศึกษาสามารถเข้าใจซึ่งกันและกัน นักวิชาการคนหนึ่งที่อยู่ในอิตาลีและอีกคนหนึ่งที่อยู่ในไอร์แลนด์สามารถเขียนหรือพูดกับอีกคนหนึ่งโดยใช้ภาษาลาติน
หนังสือเป็นสิ่งที่มีค่าและหายากมากเพราะมันถูกทำสำเนาด้วยมือเมื่อพวกบาบาเรี่ยน(Barbarians) โจมตีเมือง ผู้ที่เรียนจะหยิบหนังสือของพวกเขาหลบหนีไปยังส่วนอื่นของยุโรป
ในปี 400 มีผู้หลบหนีเข้าไปในฝรั่งเศสและอังกฤษจำนวนมาก ต่อมาเมื่ออังกฤษปลอดภัยแล้วนักวิชาการจำนวนมากได้ไปรวมตัวอยู่ที่โรงเรียนโบสถ์ในเมืองยอร์กทางตอนเหนือของอังกฤษ
เมื่อกษัตริย์ชาร์เลอเมนจ์น (Charlemagne) (742-814)
ได้นำความสงบมาสู่ฝรั่งเศสในปี 700 พระองค์ได้ส่งคนไปยังเมืองยอร์กเพื่อเป็นครู
กษัตริย์ชาร์เลอเมนจ์น (Charlemagne) สนใจการศึกษามากได้ทรงก่อตั้งโรงเรียนขึ้นในพระราชวังของพระองค์
และได้ให้การสนับสนุนโบสถ์และวัดทั้งหมดในราชอาณาจักรของพระองค์ในการก่อตั้งโรงเรียน
ที่นั่นได้เปิดโอกาสให้กับทุกคนได้เรียนแม้แต่ลูกชายของทาสที่ทำงานอยู่ในไร่ ในบางส่วนของราชอาณาจักรที่นั่นมีโรงเรียนในทุกตำบล
แต่เด็กๆจำนวนมากไม่ไปโรงเรียน เพราะพวกเขาต้องไปทำงาน หลังจากที่กษัตริย์ชาร์เลอเมนจ์น
(Charlemagne) สิ้นพระชนม์โรงเรียนของพระองค์จำนวนมากก็ปิดตัวลงด้วย
เด็กที่ไปโรงเรียนในยุคกลางจะเรียนเพียงเล็กน้อยเท่านั้นหากไม่นับการอ่าน
การเขียน และการสอนศาสนา
และหากเขาเรียนต่อเนื่องไปจนจบระดับประถมศึกษาตามธรรมเนียมโดยทั่วไปเขาก็จะได้เป็นบาทหลวงหรือนักบวชผู้ซึ่งคัดลอกคัมภีร์จากห้องสมุดของโบสถ์ นักเรียนที่ดีคือผู้ที่สามารถจดจำคัมภีร์ และคัดลอกคัมภีร์แต่ละหน้าโดยไม่ผิดพลาด
อิทธิพลของอิสลาม ขณะที่โบสถ์ทางตอนเหนือของยุโรปกำลังปกป้องแนวการสอนของคริสเตียนและการเรียนในอดีต ศาสดาคนใหม่ มุหัมมัด (570-632)
ก็ได้ถือกำเนิดขึ้นในตะวันออกกลาง เขาเริ่มเผยแผ่ศาสนาประมาณปี ค.ศ. 620 เรียกว่า “อิสลาม” ซึ่งเน้นที่การศรัทธาในพระเจ้าองค์เดียว (อัลลอฮฺ)
ต่อมาอิสลามได้แผ่อิทธิพลในตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ
ก่อนปี
ค.ศ. 800 สาวกของศาสดามุหัมมัด ซึ่งเรียกว่า “มุสลิม” ได้รุกเข้าไปในสเปน ท่ามกลางพวกเขามีชายผู้ซึ่งเดินทางและเรียนรู้จากที่ต่างๆ
พวกเขานำความรู้จำนวนมากจากตะวันออกกลางมาพร้อมกับพวกเขาด้วย พวกเขามีความรู้เกี่ยวกับคณิตศาสตร์ของอินเดีย
พวกเขามีความรู้เกี่ยวกับวิทยาศาสตร์และปรัชญาของกรีซ บาทหลวงทางภาคเหนือของยุโรปได้ปกป้องคัมภีร์ของศาสนาคริสต์โดยการคัดลอกคัมภีร์ด้วยความเห็นชอบของคริสตจักร
แต่มุสลิมกลับมีความรู้ที่สูญหายไปของยุโรป
สถานที่ปฏิบัติศาสนกิจของมุสลิมแต่ละแห่ง(มัสยิด)
มีโรงเรียนซึ่งเด็กผู้ชายสามารถเรียนการอ่านและเขียน โรงเรียนดังกล่าวไม่เก็บค่าเล่าเรียน
ซึ่งเด็กผู้ชายส่วนใหญ่ให้ความสนใจ สำหรับเด็กจากครอบครัวที่ร่ำรวยจะนิยมไปเรียนในโรงเรียนประจำ
มุสลิมให้ความสนใจในวิชาวิทยาศาสตร์และแพทย์ศาสตร์มากเป็นพิเศษ พวกเขาสอนงานของนักวิทยาศาสตร์กรีซ
หลังจากนั้นพวกเขาจะสนใจในการใช้วิทยาศาสตร์เพื่อทำให้ชีวิตของพวกเขามั่งคั่งและมีความสะดวกสบายมากขึ้น พวกเขาผลิตกระดาษและเหล็ก
พวกเขาสอนชาวสเปนเกี่ยวกับวิธีการเพาะปลูก
และใช้พืชผลชนิดใหม่ได้แก่ ข้าว น้ำตาล และฝ้าย
พวกเขาสร้างหอดูดาวเพื่อใช้ในการศึกษาดวงดาว แพทย์และศัลแพทย์มุสลิมมีความเป็นวิทยาศาสตร์มาก
และมีความชำนาญและเชี่ยวชาญมากที่สุดในโลก
เป็นความจริงที่ว่ามหาวิทยาลัยแห่งแรกของยุโรปตะวันตกอยู่ในสเปน
ที่เมืองคอร์โดบา (Cordoba ) เซวิลเล่ (Seville ) โทเลโด (Toledo ) และเมืองสาลามานคา (Salamanca ) บางแห่งมีห้องสมุดที่มีหนังสือจำนวนมากถึงหนึ่งแสนเล่ม
พวกเขายินดีต้อนรับ ผู้เชี่ยวชาญและหนังสือของพวกเขาจากทุกศาสนาและทุกประเทศ
เพราะอิสรภาพดังกล่าวนี่เองที่ทำให้ความรู้ในสเปนเจริญงอกงามขณะที่ในยุโรปหดตัวเงียบอยู่
มหาวิทยาลัยในปลายยุคกลาง อย่างช้าๆประชาชนทางตอนเหนือของยุโรปเริ่มตระหนักถึงปริมาณความรู้ของพวกเขาที่หายไปและเริ่มออกท่องเที่ยวแสวงหามากขึ้น
มีผู้จาริกแสวงบุญไปยังเยรูซาเล็มและบริเวณรอบๆมากขึ้น อันเป็นที่รู้จักว่าเป็นแผ่นดินศักดิ์สิทธิ นักท่องเที่ยวดังกล่าวได้ค้นพบงานเขียนของสมัยกรีซโบราณซึ่งชาวยุโรปได้หลงลืมไป พวกเขาพบงานเขียนภาษาอาหรับที่เขียนเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ซึ่งพบว่ามันก้าวหน้ามากกว่าที่พวกเขาครอบครองอยู่
บ้างก็ไปดูโรงเรียนที่บัฆดาด อเล็กซานเดรีย และคอร์โดบา อย่างที่เมืองของชาวยุโรปตะวันตกเจริญเติบโตกว้างใหญ่และมั่งคั่งขึ้น ประชาชนเริ่มมีความต้องการห้องสมุดและโรงเรียนอย่างที่พวกเขาได้พบเห็นจากการเดินทาง
ในบางเมืองอย่างเช่นปารีสโรงเรียนโบสถ์ได้เติบโตจนกลายเป็นมหาวิทยาลัยในเมืองอื่นๆศาสตราจารย์และนักเรียนเริ่มสร้างมหาวิทยาลัยโดยปราศจากความช่วยเหลือของโบสถ์ ศาสตราจารย์ได้จัดตั้งกลุ่มขึ้นเรียกว่าคณะกรรมการบริหาร(Collegiums)นักศึกษาก็ได้ก่อตั้งกลุ่มในลักษณะอื่นเรียกว่า“สมาคม
(Guild)” คณะกรรมการบริหาร และสมาคมนักเรียนได้ร่วมกันกำหนดกฎต่างๆสำหรับมหาวิทยาลัย
นักศึกษาเรียนด้วยการอภิปรายถกเถียงซึ่งมีรูปแบบคล้ายกับการโต้วาที ครูจะอ่านข้อเขียนที่ยากจากหนังสือ นักเรียนก็จะตีความและทำการอภิปรายเพื่อพิสูจน์สิ่งที่เขาคิด
หลังจากนั้นครูและนักเรียนคนอื่นๆก็จะพยายามวิจารณ์โต้แย้งการอภิปรายนั้น
บางสิ่งที่คล้ายกันนี้ยังคงได้รับการบรรจุในมหาวิทยาลัยสมัยใหม่เมื่อนักศึกษาเขียนวิทยานิพนธ์และอธิบายสนับสนุนวิทยานิพนธ์นั้น
สื่อการศึกษาในมหาวิทยาลัยส่วนใหญ่เป็นข้อเขียนของกรีซซึ่งค้นพบโดยนักเดินทาง งานเขียนของอริสโตเติลนับเป็นสิ่งที่สำคัญมาก
นักวิชาการนำเอาคำอธิบายของเขาเกี่ยวกับลักษณะทางกายภาพของโลกแล้วผนวกมันเข้ากับความเชื่อทางศาสนาคริสต์เกี่ยวกับการสร้างโลก
ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาการ ถัดจากช่วงเวลาดังกล่าวในประวัติศาสตร์
เรียกว่า “สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาการ”
คือช่วงเวลาที่ให้ความสนใจในการฟื้นฟูการเรียนการสอนและศิลปะตามแนวคิดของกรีซและโรมันโบราณ
และมันยังเป็นเครื่องหมายแห่งการเริ่มต้นของวิทยาศาสตร์อย่างที่เรารู้กัน
ในเวลาดังกล่าวประชาชนมีการค้นพบสิ่งใหม่ๆจำนวนมาก
พวกเขาเริ่มสังเกตและเรียนเกี่ยวกับลักษณะทางกายภาพของโลก
มีการสร้างสรรค์เครื่องมืออย่างกล้องส่องทางไกลและเครื่องวัดอุณหภูมิขึ้น
ในช่วงเริ่มต้นยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาการ
หนังสือส่วนใหญ่ยังคงเขียนเป็นภาษาลาติน ซึ่งเป็นภาษาของนักวิชาการ
อย่างไรก็ตามประชาชนธรรมดาไม่นิยมพูดภาษาลาตินและไม่นิยมอ่านภาษาลาตินด้วย
ได้มีการประดิษฐ์เครื่องพิมพ์ในช่วงประมาณกลางปี 1400 อย่างไรก็ตามหนังสือได้กลายเป็นสิ่งที่ผลิตได้ง่ายขึ้น และนักเขียนได้เริ่มเขียนหนังสือในภาษาของตน ผลก็คือประชาชนจำนวนมากสนใจเรียนการอ่าน
ทำให้ความรู้และความคิดแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว
ระหว่างสมัยฟื้นฟูศิลปะวิทยาการ
โรงเรียนประถมศึกษาได้เริ่มปรากฏขึ้นในยุโรปนิกายโปรเตสแตนท์มีโรงเรียนในทุกเขตปกครองและในประเทศโรมัน
นิกายโรมันคาทอลิกก็ได้สร้างโรงเรียนจำนวนมากขึ้นเช่นเดียวกัน ในปี 1559
รัฐเยอรมันแห่งเวอร์เท็มเบอรก์ได้จัดตั้งระบบโรงเรียนขึ้นครั้งแรกโดยสร้างโรงเรียนประถมศึกษาขึ้นในทุกหมู่บ้าน รัฐอื่นนอกจากเยอรมัน เช่น เนเธอร์แลนด์
และในสกอตแลนด์รัฐบาลได้ก่อตั้งโรงเรียนประถมศึกษาขึ้นเช่นเดียวกัน ในหมู่บ้านบางแห่งของอังกฤษ
พวกผู้หญิงสอนการอ่านและการเขียนให้แก่เด็กๆในบ้านของพวกเธอโดยเก็บค่าธรรมเนียมเล็กน้อย
มันถูกเรียกว่า “โรงเรียนคุณนาย” ในอังกฤษโรงเรียนขนาดใหญ่สร้างโดยเงินบริจาคของขุนนางที่ร่ำรวย
มีเด็กบางคนเท่านั้นที่เรียนต่อหลังจากเรียนประถมศึกษา
ซึ่งโดยทั่วไปเป็นเด็กที่มาจากครอบครัวที่มีฐานะร่ำรวย การศึกษาของพวกเขาเหมือนกันมากกับเด็กๆที่มาจากครอบครัวที่มีฐานะดีในยุคสมัยของจักรวรรดิโรมัน
พวกเขาเรียนภาษาลาตินและภาษากรีซ หลังจากเรียนไวยากรณ์ได้แล้ว
พวกเขาจะเรียนวิธีเขียนและพูดที่สละสลวย
ทักษะดังกล่าวเป็นเครื่องหมายของชนชั้นสูง
ครูที่โรงเรียนดังกล่าวจะเข้มงวดกวดขัน
ส่วนใหญ่ไม่สนใจว่านักเรียนจะเข้าใจในสิ่งที่พวกเขาสอนหรือไม่
พวกเขาเพียงแต่ต้องการให้นักเรียนท่องจำหนังสือและเงียบ นักการศึกษาที่ฉลาดรู้ดีว่าการศึกษาแบบนี้โหดร้ายและทำให้นักเรียนไม่ชอบเรียน
ที่นี่และที่นั่นครูบางคนได้พยายามที่จะทำให้โรงเรียนมีความน่าสนใจและน่าเรียนมากขึ้น ครูชาวเชคคนหนึ่งชื่อจอห์น อมอส คอเมอนีอุส (John
Amos Comenius) (1592-1670) ได้เขียนหนังสือสำหรับเด็กๆและแทรกรูปภาพลงไปในหนังสือ
ซึ่งช่วยกระตุ้นความคิดใหม่ๆ
โรงเรียนยุคแรกในอเมริกา ในแมสซาชูเสทส์ กฎหมายอุปถัมภ์(law adopted)ปี 1647
กำหนดเอาไว้ว่าทุกเมืองที่มีประชากรไม่น้อยกว่า 50 ครอบครัว ต้องมีครูประถมศึกษา 1 คน และทุกเมืองที่มีประชากร
100 ครอบครัวหรือมากกว่า ต้องมีโรงเรียนไวยากรณ์ภาษาลาติน(Latin grammar
school ) นี่คือเครื่องหมายของการศึกษาสาธารณะของชาวอเมริกัน อาณานิคมใหม่อื่นๆของของอังกฤษก็ได้ผ่านกฎหมายเช่นเดียวกันนี้ ชาวอังกฤษใหม่ผู้ซึ่งได้ไปตั้งรกรากในตะวันตกได้นำเอาแนวคิดนี้ไปกับพวกเขาด้วย
โรงเรียนประถมศึกษาในอาณานิคมใหม่ของอังกฤษก็เป็นโรงเรียนสาธารณะ สร้างโดยเมือง
บางส่วนของภาษีถูกใช้ไปในการดำเนินการโรงเรียนดังกล่าว อย่างไรก็ตาม พ่อแม่ที่มีความสามารถจ่ายค่าเล่าเรียนให้กับพวกเขา ซึ่งพิวริตัน (Puritan) เชื่อว่าหากพิจารณาว่าเงินเป็นส่วนสำคัญของการศึกษาสำหรับลูกๆแล้วก็ควรให้ความสำคัญกับโรงเรียนเหล่านี้ด้วย
ในอาณานิคมอื่นๆ อย่างนิวยอร์กและเพนซิลวาเนีย โบสถ์อื่นๆ
(นิกายโรมันคาทอลิก แบปติสทส์และอื่นๆ)
ต้องการให้ความเชื่อทางศาสนาของพวกเขาได้รับการสอนในโรงเรียน นับตั้งแต่นั้นมามันเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ที่จะก่อตั้งโรงเรียนระบบสาธารณะขึ้นมาจากการรวบรวมเงินภาษีอากรของทุกคน
โบสถ์ของแต่ละนิกายก็ดำเนินการโรงเรียนของตนเป็นเอกเทศ
อาณานิคมทางตอนใต้ บางครั้งรัฐบาลก็ได้เปิดดำเนินการโรงเรียนสำหรับเด็กยากจนที่พ่อแม่ไม่มีความสามารถส่งเข้าเรียนในโรงเรียนโบสถ์ได้อาณานิคมที่มั่งคั่งบางแห่งสนับสนุนเงิน ในการสร้างโรงเรียนโดยเฉพาะสำหรับเด็กกำพร้า ในโรงเรียนประถมศึกษาดังกล่าวเด็กๆเรียนการอ่าน
เขียน และคณิตศาสตร์ พวกเขาเรียนเกี่ยวกับตัวอักษรจากสมุดเขาสัตว์
ประกอบด้วยไม้กระดานบางๆที่มีกระดาษถูกรัดแน่นและมีตัวอักษรบนกระดาษและบทขอพรจำนวน
สองหรือสามบท บนกระดาษมีแผ่นกระดาษบางๆคล้ายพลาสติกปิดอยู่
หนังสือเล่มแรกของเด็กๆเรียกว่า “แบบเรียนเบื้องต้นสำหรับเด็ก” “The New
England Primer “เป็นแบบเรียนเบื้องต้นสำหรับเด็กที่มีชื่อเสียงมากที่สุด มีรูปภาพประกอบพยัญชนะแต่ละตัว
และมีบทกวีสั้นๆสำหรับท่องจำ รวมถึงบทขอพรต่อพระเจ้าและข้อความอธิบายเกี่ยวกับความเชื่อทางศาสนาในรูปแบบคำถามคำตอบ
เมื่อพวกเขาเรียนแบบเรียนเบื้องต้นจบ พวกเด็กๆก็จะเริ่มอ่านคัมภีร์ไบเบิล
หลังจากเรียนประถมศึกษาเป็นเวลา
3 ปีเด็กส่วนใหญ่ถือว่าจบการศึกษาในระบบ พวกเขาคาดหวังที่จะไปช่วยพ่อแม่ของพวกเขาในร้านหรือในไร่ เด็กผู้ชายจะฝึกงานเป็นคนขายของโดยอยู่ในบ้านของเขาเองและเรียนรู้เกี่ยวกับธุรกิจของเขา
เด็กผู้ชายบางคนไปเรียนที่โรงเรียนสอนภาษาโบราณ
(โรงเรียนไวยากรณ์ภาษาลาติน) และได้กลายเป็นพระ แพทย์ และนักกฎหมาย
โรงเรียนเหล่านี้คล้ายกับโรงเรียนในยุโรปมาก เด็กๆเรียนวิธีการอ่าน เขียน และพูดภาษาลาติน
และกวีนิพนธ์ของกรีซ และแทบจะไม่ได้สอนเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์
ประวัติศาสตร์ คณิตศาสตร์ และภาษาอังกฤษอย่างที่นักเรียนปัจจุบันเรียน
The Enlightenment ความเปลี่ยนแปลงทางการศึกษาครั้งยิ่งใหญ่เริ่มขึ้นในระหว่างปี
1700 เป็นช่วงเวลาที่รู้จักกันในชื่อ Enlightenment นักเขียนชาวฝรั่งเศสในสมัยนั้นชื่อ Jean Jacques Rousseau (1712-78) ได้พิมพ์หนังสือนวนิยายชื่อ Emil ซึ่งได้บรรยายเกี่ยวกับแนวคิดในการพัฒนาศักยภาพของเด็กๆ
รุสโซกล่าวว่าเด็กๆไม่ควรถูกบังคับให้เรียนแต่ควรชี้นำอย่างอ่อนโยนสู่การเรียนด้วยการปฏิบัติและพัฒนาความสามารถตามธรรมชาติของพวกเขา
นักอ่านงานของรุสโซคนหนึ่ง
คือหนุ่มชาวสวิสชื่อโจฮันน์ เฮียนริช เปสตาลอสซี่ (Johann Heinrich Pestalozzi) (1746-1827) เปสตาลอสซี่ต้องการช่วยเหลือคนยากจนและเขาเชื่อว่านั่นเป็นสิ่งจำเป็นและเด็กที่มีความสามารถน้อยที่สุดควรจะได้เรียนและเพื่อความเจริญงอกงามของสติปัญญา
เขานำเด็กเร่ร่อนมากลุ่มหนึ่งที่ไร่ของเขาและเริ่มสอนพวกเขาตามแนวคิดที่เขาเห็นด้วยกับรุสโซ
เขามีโรงเรียนหลายโรงแต่ก็ประสพความล้มเหลวเนื่องจากไม่มีเงินสนับสนุน อย่างไรก็ตาม
วิธีการสอนของเขากลายเป็นที่รู้จัก เขาให้กล่องที่มีตัวอักษรแก่เด็กที่เล็กที่สุด แล้ววางต่อเป็นคำ เด็กๆเริ่มเรียนวิชาภูมิศาสตร์
ด้วยการสร้างแบบจำลองแม่น้ำ หุบเขาใกล้โรงเรียน และเรียนประวัติศาสตร์โดยการแต่งตัวตามบุคลิกอันเป็นที่รู้จักและการแสดงออกตามสถานการณ์ต่างๆในอดีต
เปสตาลอสซี่จัดการเรียนได้อย่างน่าสนใจ
เพราะเด็กๆเหล่านั้นมีความก้าวหน้าอย่างน่าประหลาดใจสำหรับผู้ที่ได้พบเห็นพวกเขา
โรงเรียนแบบใหม่ แม้ว่าโรงเรียนสอนภาษาลาตินที่เคร่งขรึมจะยังคงดำเนินต่อไประยะหนึ่งในยุโรปและอาณานิคมอเมริกา
โรงเรียนแบบใหม่ก็ได้ถือกำเนิดขึ้น
ในประเทศอังกฤษกลุ่มศาสนาที่แยกตัวออกจาก Church of England ได้ก่อตั้งโรงเรียนที่ซึ่งภาษาลาตินเป็นเพียงวิชาหนึ่งในหลายวิชา
ในโรงเรียนดังกล่าวนักเรียนเรียนภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ คณิตศาสตร์
และภาษาสมัยใหม่ อย่างเช่น ภาษาฝรั่งเศส และภาษาอิตาเลี่ยน
พวกเขายังเรียนวิชาปฏิบัติด้วย เช่น การสำรวจ และการจดชวเลข
ในเยอรมันโรงเรียนแบบใหม่ถูกเรียนว่า โรงเรียน Real gymnasium มันได้นำเสนอวิชาที่สอดคล้องกับชีวิตจริง
และให้ความสำคัญกับวิชาวิทยาศาสตร์
ระหว่างปี
1750 เบนจามิน แฟรงคลิน (Benjamin Franklin) (1706-90)
ได้เริ่มก่อตั้งโรงเรียนในอาณานิคมอเมริกา เรียกว่า สถาบันการศึกษา (The Academy) ที่นั่น
ภาษาอังกฤษได้แทนที่ภาษาลาติน
เขาคิดว่านักเรียนควรจะสามารถอ่านและพูดภาษาของพวกเขาเองได้อย่างสมบูรณ์ และเขาคิดว่าพวกเขาควรจะได้เรียนภาษาสมัยใหม่อื่นๆด้วย
สถาบันการศึกษา (The Academy) สอนประวัติศาสตร์
วิทยาศาสตร์ธรรมชาติ กลศาสตร์และการวาดภาพ นักเรียนควรได้เรียนเกี่ยวกับประเทศอื่นๆ สถาบันการศึกษา (The Academy) ดังกล่าว คือจุดเริ่มต้นของโรงเรียนมัธยมศึกษาสมัยใหม่ของอเมริกา
แม้ว่ามันจะเป็น 175
ปีก่อนที่ชาวอเมริกันทุกคนจะได้รับการศึกษาเช่นนั้น
ผู้นำคนแรกๆของสหรัฐอเมริกาที่มีความต้องการจะปฏิรูปการศึกษา คือโธมัส
เจฟเฟอร์สัน (Thomas Jefferson) (1743-1826) ซึ่งกล่าวว่า “ในประเทศนี้ ที่ใดก็ตามที่มีผู้มีสิทธิลงคะแนนเลือกตั้ง
ทุกคนที่นั้นควรจะได้รับการศึกษา” เจฟเฟอร์สันเสนอแนะเกี่ยวกับระบบการศึกษาสาธารณะ ว่าควรจะแยกและเป็นอิสะจากโบสถ์ทั้งหมด
และนำเงินภาษีมาสนับสนุนการดำเนินกิจการโรงเรียนดังกล่าว แต่ปรากฏว่ารัฐของเขาเองคือเวอร์จีเนีย
กลับปฏิเสธที่จะดำเนินการตามแผนของเขา
ในปี
1800
ประเทศยุโรปจำนวนมากได้ก่อตั้งโรงเรียนประถมศึกษาซึ่งได้รับการสนับสนุนจากรัฐ
บางแห่งกำหนดเงื่อนไขว่าควรให้เรียนฟรีจนถึงระดับมัธยมศึกษา
ประเทศฝรั่งเศสและรัสเซียเป็นผู้นำของความพยายามดังกล่าว ในประเทศดังกล่าว โรงเรียนสาธารณะเป็นแนวทางในการเสริมสร้างความสามัคคีภายในชาติที่ยิ่งใหญ่มาก
ในประเทศสหรัฐอเมริกาที่นั่นมีผู้นำที่นับได้ว่าต่อสู้เพื่อนำเงินภาษีมาสนับสนุนโรงเรียน
คนหนึ่งในจำนวนนั้นคือแดเนียล เวบสเตอร์ (Daniel Webster) ผู้ซึ่งกล่าวในปี 1837 ว่า “จงเปิดประตูโรงเรียนสำหรับเด็กทุกคนในแผ่นดินนี้ อย่าให้คนใดแก้ตัวเพราะความยากจน
บุตรหลานของเขาจึงไม่ได้รับการศึกษา” ผู้นำคนอื่นๆ เช่น โฮเรซ มานน์ (Horace Mann) (1796-1859) ในเมซซาชูเสซ เฮนรี
บาร์นาร์ด (Henry Barnard) (1811-1900) ในคอนเนตติคัท และโรห์ด ไอร์แนด์ (Rhode Island) และแทดดีย์อัส บีย์เชอร์ (Thaddeus Beecher) (1792-1868) เพนซิลวาเนีย พวกเขาเชื่อว่า
นั่นควรจะมีระบบ”โรงเรียนสาธารณะ (common schools)” ที่จะให้การศึกษาขั้นพื้นฐานแก่เด็กทุกคน
ผู้นำอย่าง
โธมัส เจฟเฟอร์สัน คิดว่า มันจะดีกว่าถ้าจะมีระบบโรงเรียนสาธารณะสักระบบหนึ่งแยกตัวออกจากคริสตจักร และพวกเขาต้องการกฎหมายที่สามารถบังคับให้การศึกษาเป็นหน้าที่สำหรับเด็กทุกคน
เพราะในเวลานั้นครอบครัวชาวไร่จะให้เด็กๆของพวกเขาอยู่ที่บ้านทำงานในทุ่ง และในเมืองใหญ่เด็กยากจนใช้เวลาทั้งวันทำงานในโรงงาน
มันเป็นเรื่องยากสำหรับเด็กในปัจจุบันที่จะทำให้เป็นจริงในสิ่งที่พวกเขาต่อสู้เพื่อให้ได้มาซึ่งการเรียนฟรีในโรงเรียนสาธารณะ
และเพื่อทำให้มั่นใจว่าเด็กทุกคนสามารถเข้าเรียน ในอดีตนั้น
ประชาชนจำนวนมากคิดว่าเด็กยากจนไม่ได้ต้องการการศึกษา
และส่วนมากของพวกเขายังคิดด้วยว่ารัฐบาลทำไม่ถูกที่เก็บเงินภาษีจากครอบครัวหนึ่งเพื่อให้การศึกษาแก่เด็กของครอบครัวอื่น แม้แต่ครอบครัวที่ยากจนเองส่วนใหญ่ต้องการให้เด็กๆของพวกเขาทำงานมากกว่า
เพราะพวกเขาต้องการเงิน
ด้วยประวัติศาสตร์อันยาวนานของการศึกษาที่น่าสนใจของแมซสาชูเซส
ซึ่งก้าวล้ำหน้ากว่ารัฐอื่นทั้งหมด แน่นอนว่าเฉพาะเงินภาษีของรัฐอย่างเดียวไม่เพียงพอสำหรับการดำเนินงานของโรงเรียน
พ่อแม่ของพวกเขาบางครั้งได้จ่ายเงินสำหรับเด็กๆของพวกเขา อย่างไรก็ตาม ในปี 1827
แมสซาชูเซสได้ผ่านกฎหมายซึ่งกำหนดให้กองทุนทั้งหมดของโรงเรียนดังกล่าวมาจากเงินภาษี
หลังจากนั้นไม่นานรัฐอื่นของอังกฤษก็ได้ผ่านกฎหมายในลักษณะเดียวกันนี้
ส่วนใหญ่ของรัฐในตอนกลางและตอนใต้ของทวีปแอตแลนติกไม่เคยมีโรงเรียนสาธารณะที่เปิดให้เรียนฟรีจนกระทั่งหลังสงครามกลางเมือง (Civil War) รัฐในภาคตะวันตกกลางทำได้ดีกว่า รัฐวิสคอนซิลได้ก่อตั้งโรงเรียนสาธารณะที่เปิดสอนฟรีในปี
1848 รัฐโอไฮโอ ในปี 1853 รัฐบาลกลางได้ช่วยรัฐในภาคตะวันตกกลางเริ่มการก่อตั้งระบบโรงเรียนของพวกเขา
มันให้ที่ดินว่างเปล่าแก่รัฐที่ซึ่งสามารถขายและยกให้กองทุนสำหรับโรงเรียน ก่อนปลายปี 1800 โรงเรียนสาธารณะได้ถูกก่อตั้งขึ้นทั่วรัฐ
ในพื้นที่ส่วนใหญ่เด็กๆเรียนในที่เดียวกันและใช้ตำราเรียนเดียวกัน นั่นรวมถึง หนังสือ Noah Webster's blue-backed speller หนังสืออ่าน the McGuffey Readers และหนังสือคณิตศาสตร์ของRay's Arithmetic
การขยายการศึกษา ตามที่ใช้เงินภาษีสนับสนุนโรงเรียนสาธารณะนั้น ที่ต่อมาได้เป็นที่รู้จักคือ โรงเรียนประถมศึกษา
ซึ่งได้กลายเป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวาง ผู้นำทางการศึกษาในยุคโรงเรียนเฟื่องฟู ได้พยายามจัดการศึกษาแก่เด็กก่อนและหลังระดับประถมศึกษา
ฟรีดดริช เฟรอเบล (Friedrich Froebel) (1782-1852) ในประเทศเยอรมันได้เริ่มแนวคิดโรงเรียนอนุบาลหรือ kindergarten ซึ่งมีความหมายว่า “สวนเด็ก” เฟรอเบลทำของเด็กเล่นและแต่งเพลงสำหรับเด็กก่อนประถมศึกษา
ซึ่งจะช่วยให้เด็กได้เกิดการเรียนรู้เช่นเดียวกับการเล่น
เฟรอเบลพบว่าหญิงสาวทำงานได้ดีกับเด็กเล็กๆ และเขาได้ฝึกพวกเธอเพื่อเป็นครูอนุบาล
(ซึ่งก่อนหน้านี้ครูส่วนใหญ่เป็นผู้ชายหรือผู้หญิงที่มีอายุ ซึ่งเป็นธรรมเนียมสำหรับคนที่ต้องการทำงาน บางคนที่ต้องการเรียนภายใต้เฟรอเบล เขาได้เริ่มโรงเรียนอนุบาลเอกชนขึ้นในสหรัฐอเมริกา
ส่วนโรงเรียนอนุบาลสาธารณะนั้นเปิดขึ้นในเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี ในปี 1873
โรงเรียนมัธยมศึกษาและวิทยาลัย การศึกษาระดับมัธยมศึกษาได้กลายเป็นสิ่งที่หาได้ง่ายสำหรับเด็กจำนวนมากในระหว่างปี
1800 โดยที่ในปี 1850 มีโรงเรียน Academies เหมือนกับโรงเรียนของเบนจามิน แฟรงคลิน จำนวน 6,000 แห่ง ในสหรัฐอเมริกา ส่วนใหญ่จะเป็นโรงเรียนกินนอน ที่ซึ่งดึงดูดนักเรียนจากพื้นที่ต่างๆ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเด็กผู้ชาย แต่ก็มีบางแห่งเปิดสำหรับเด็กผู้หญิง
เรียกว่า สถาบันการศึกษาสำหรับสตรี (Female Academies) ซึ่งในช่วงแรกสถาบันการศึกษาสำหรับสตรี
ดังกล่าวสอนเฉพาะวิชาดนตรี ลีลาศ ศิลปะ และวิชาเย็บปักถักร้อยเท่านั้น แต่ต่อมาก็อนุญาตให้เด็กผู้หญิงเรียนประวัติศาสตร์ คณิตศาสตร์ และภาษาศาสตร์
โรงเรียนมัธยมแห่งแรกของสหรัฐอเมริกาก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในเมืองบอสตัน
ปี 1820 โดยมีเป้าหมายเพื่อให้การศึกษาภาษาอังกฤษที่สมบูรณ์
สำหรับเด็กผู้ชายที่ไม่คาดหวังจะเข้าเรียนในวิทยาลัย หลังจากนั้นเล็กน้อยสถาบันการศึกษา (Academies) และโรงเรียนมัธยมศึกษา (High Schools)ก็ได้ให้บริการแก่กลุ่มเป้าหมายที่แตกต่างกัน
แต่การแบ่งนักเรียนออกเป็นสองกลุ่มดังกล่าวดำเนินไปได้ไม่นานนัก จนกระทั่งประชาชนได้ยอมรับแนวคิดโรงเรียนประถมศึกษาสาธารณะที่เปิดสอนโดยไม่เก็บค่าเล่าเรียน
การเปิดโรงเรียนมัธยมศึกษาจึงไม่เป็นสิ่งที่ยากลำบากอีกต่อไป โดยที่ในปี 1910
โรงเรียนมัธยมศึกษาได้กลายเป็นโรงเรียนสาธารณะในสหรัฐอเมริกา ปลายปี 1800
ทุกรัฐได้บัญญัติให้โรงเรียนมัธยมศึกษาเปิดสอนโดยไม่เก็บค่าเล่าเรียนหรือไม่ก็เป็นที่เรียนพิเศษสำหรับผู้ที่ต้องการเข้าเรียนในวิทยาลัยหรือมหาวิทยาลัยของรัฐ
Jay Mathews เขียน (Mathews Jay History of Education จาก http://oke.grolier.com/InfoOffset)
Education Writer
The Washington
แปลและเรียบเรียงโดย อิบรอฮีม อาแล
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น